तिमी उभिएको त्यो सजिएको आँगनमा,
फूलहरू पनि लजाए जस्तो लाग्थ्यो…
तिम्रो मुस्कानले नै सायद,
त्यो दिनलाई पर्व बनाएको थियो।
रातो कपडाको बीचमा
तिमी सेतो भाव जस्तै देखिन्थ्यौ—
निर्मल, शान्त, अनि
मेरो मनभित्र चुपचाप बस्ने कुनै यादजस्तै।
हातमा मोबाइल समातेकी तिमी,
तर मेरो मन भने तिमीमै अड्किएको…
बोल्न नसकेको धेरै कुरा,
तिम्रो एउटा हाँसोले बुझाइदियो।
सायद तिमीलाई थाहा छैन,
त्यो दिनको त्यो एक झल्कोले
मेरो भित्र कतै गहिरो ठाउँमा
एउटा सम्बन्ध रोपेर गयो।
तिमी मेरो होइनौ होला,
तर मनले भने सधैं तिमीलाई
आफ्नै बनाइरहन्छ—
जस्तो त्यो मुस्कान, सधैं मेरो लागि नै हो जस्तो…।
<
